Het wereldwijde verdrag inzake de volle zee is afgelopen weekend in werking getreden. Het betekent een sprankje hoop voor onze planeet. België stelde zich kandidaat om het secretariaat van dit nieuwe verdrag in Brussel te vestigen, een ambitie die in schril contrast staat met zijn positie over diepzeemijnbouw. WWF roept België dus op om een moratorium op diepzeemijnbouw te ondertekenen en zo de daad bij het woord te voegen.

De volle zee is het gebied buiten de nationale jurisdicties en vertegenwoordigt bijna tweederde van de totale oppervlakte van de oceaan. Het nieuwe wereldwijde verdrag inzake de volle zee heeft tot doel om dit uitgestrekte, belangrijke deel van de oceaan te beschermen, het mariene leven in stand te houden en schadelijke activiteiten te beperken. Het verdrag moet het makkelijker maken om mariene gebieden te beschermen en moet leiden tot een betere samenwerking tussen landen. De goedkeuring van dit verdrag was daarom ook één van onze hoogtepunten van 2025!     

De oceaan, een kostbare schat 

Op dit moment is amper 1% van de volle zee beschermd, terwijl die volle zee wel essentieel is voor biodiversiteit, voedselzekerheid, de wereldeconomie en zelfs de klimaatstabiliteit: de oceaan absorbeert ongeveer 90% van de overtollige warmte die door broeikasgasemissies wordt gegenereerd, en 25% van de kooldioxide-emissies. Dit verdrag heeft dan ook een enorm potentieel om de oceaan en de wereldeconomie gezonder en veerkrachtiger te maken. Het is een belangrijke stap om de mondiale doelstelling te halen om tegen 2030 30% van de oceaan te beschermen, zoals overeengekomen in het mondiale kader voor biodiversiteit dat tijdens de COP15 in Montreal is aangenomen.

"Het is tijd dat alle landen echt gaan samenwerken om onze oceaan te beschermen voor toekomstige generaties. Met WWF zullen we erop toezien dat deze belofte werkelijkheid wordt" onderstreept Sarah Vanden Eede, oceaanexpert bij WWF-België.

Een rol voor België

België was een van de eerste landen die de tekst van het verdrag goedkeurde en ratificeerde. Ons land stelde zich ook kandidaat om het secretariaat van dit nieuwe verdrag in Brussel te huisvesten. "België geeft daarmee aan een concrete bijdrage wil leveren aan de bescherming van de mariene biodiversiteit in internationale wateren. Die ambities staan echter in schril contrast met de positie van ons land over diepzeemijnbouw", legt Sarah Vanden Eede uit. "Diepzeemijnbouw druist volledig in tegen de belangrijkste principes van het in werking tredende verdrag, dat zich ertoe verbindt de mariene biodiversiteit te beschermen, te handelen op basis van de meest recente wetenschappelijke kennis en ervoor te zorgen dat activiteiten op volle zee worden geregeld door de beginselen van voorzorg, billijkheid en gedeelde verantwoordelijkheid."

 Diepzeemijnbouw, een ecologische catastrofe

Terwijl het nieuwe verdrag net tot doel heeft mariene ecosystemen te beschermen, zou diepzeemijnbouw daarentegen onomkeerbare schade toebrengen aan kwetsbare en grotendeels onontgonnen ecosystemen. Het zou sedimentpluimen veroorzaken die habitats verduisteren en dieren verstikken, wat zou leiden tot een permanent verlies aan biodiversiteit. Schepen zouden sedimenten vermengd met giftige stoffen lozen en geluidsoverlast en lichtvervuiling veroorzaken, wat walvissen en dolfijnen ernstig zou verstoren. Deze exploitatie zou ook talrijke wetenschappelijke ontdekkingen in gevaar brengen en zelfs de capaciteit van de oceaan om koolstof uit de lucht op te nemen kunnen verminderen.

Vanwege die rampzalige ecologische gevolgen vraagt WWF dan ook een moratorium, dat wil zeggen een verbod op alle mijnbouw op de zeebodem, in het bijzonder totdat de ecologische, sociale en economische risico's echt gekend zijn en is aangetoond dat het mariene milieu doeltreffend wordt beschermd. "België moet zich duidelijk en ondubbelzinnig uitspreken voor een voorzorgspauze met betrekking tot diepzeemijnbouw. Het zou aantonen dat België luistert naar de wetenschap en zijn internationale verbintenissen nakomt. België’s kandidatuur om het secretariaat van het Verdrag inzake de volle zee te huisvesten, zou ermee ook aan geloofwaardigheid winnen", besluit Sarah Vanden Eede.